21 dni do... Czy warto?
Dokładnie za 21 dni wsiądę na pokład samolotu i polecę by spełnić swoje kolejne marzenie do.. Nowego Jorku. Nie pytajcie jakiej linii i czy bezpośrednio, bo sama jeszcze nie wiem, ale trzymajcie kciuki za ten bez przesiadek ;)
Jak to u mnie się zaczęło? Już dosyć dawno, bo około 5/6 lat temu. Wtedy zaczęłam się tym interesować, czytać blogi, marzyć. Wyjazd do USA zawsze był moim nierealnym marzeniem, bo jak to? Tak wyjechać? Po prostu? A co z angielskim? Jak sobie poradzę? Miliony pytań i wielka niewiadoma, trzeba na to uzbierać, zaplanować, ale zawsze było coś. Zawsze były wymówki, że nie ma jak kasy odłożyć, że teraz to zły moment, że po co mam się pchać jak i tak mi nie wyjdzie. Wiara w siebie na pewno jest ułatwieniem, a to przyszło mi z czasem. Podejmuje decyzje i biorę za nie odpowiedzialność, pytam innych o zdanie, ale to raczej z ciekawości i chęci poznania czyjejś opinii. Jestem bardziej świadoma swoich wyborów i ostatecznie cieszę się, że zdecydowałam się na wyjazd jako Au Pair w wieku 26 lat. Ostatni dzwonek na wyjazd. Ktoś powie, że późno, niektórzy, ba! nawet młodsze osoby mają już własne rodziny, a ja kolejny raz wylatuję, ale wiecie co? Dzięki temu jestem szczęśliwa. A o to chyba w życiu chodzi? Nie wyobrażam sobie, żebym miała nie spełniać swoich marzeń, zrezygnować z nich. Egoistyczne, nie? I co z tego! Milion ludzi na świecie robi coś w zgodzie ze sobą i jakoś nie ma problemu, a teraz nagle jest?
Wiecie.. Chodzi o to, żeby wiedzieć czego chce się w życiu. Ja aktualnie chce poznać życie w innych krajach, nie tylko je zwiedzić, ale poznać od środka. Co lepiej mi to zapewni niż wyjechanie do obcych ludzi, do innego kraju i zamieszkanie z nimi? No właśnie - nic.
Wyszedł mi z tego trochę bardziej przemyśleniowy post, ale biorąc pod uwagę, jak dużo osób zastanawia się nad jakimś wyjazdem, jakimkolwiek na dłużej, moja odpowiedź jest jedna: "Czy jeśli to zrobisz/tego nie zrobisz, to będziesz szczęśliwy?" Z tym pytaniem Was zostawiam.
Jak to u mnie się zaczęło? Już dosyć dawno, bo około 5/6 lat temu. Wtedy zaczęłam się tym interesować, czytać blogi, marzyć. Wyjazd do USA zawsze był moim nierealnym marzeniem, bo jak to? Tak wyjechać? Po prostu? A co z angielskim? Jak sobie poradzę? Miliony pytań i wielka niewiadoma, trzeba na to uzbierać, zaplanować, ale zawsze było coś. Zawsze były wymówki, że nie ma jak kasy odłożyć, że teraz to zły moment, że po co mam się pchać jak i tak mi nie wyjdzie. Wiara w siebie na pewno jest ułatwieniem, a to przyszło mi z czasem. Podejmuje decyzje i biorę za nie odpowiedzialność, pytam innych o zdanie, ale to raczej z ciekawości i chęci poznania czyjejś opinii. Jestem bardziej świadoma swoich wyborów i ostatecznie cieszę się, że zdecydowałam się na wyjazd jako Au Pair w wieku 26 lat. Ostatni dzwonek na wyjazd. Ktoś powie, że późno, niektórzy, ba! nawet młodsze osoby mają już własne rodziny, a ja kolejny raz wylatuję, ale wiecie co? Dzięki temu jestem szczęśliwa. A o to chyba w życiu chodzi? Nie wyobrażam sobie, żebym miała nie spełniać swoich marzeń, zrezygnować z nich. Egoistyczne, nie? I co z tego! Milion ludzi na świecie robi coś w zgodzie ze sobą i jakoś nie ma problemu, a teraz nagle jest?
Wiecie.. Chodzi o to, żeby wiedzieć czego chce się w życiu. Ja aktualnie chce poznać życie w innych krajach, nie tylko je zwiedzić, ale poznać od środka. Co lepiej mi to zapewni niż wyjechanie do obcych ludzi, do innego kraju i zamieszkanie z nimi? No właśnie - nic.
Wyszedł mi z tego trochę bardziej przemyśleniowy post, ale biorąc pod uwagę, jak dużo osób zastanawia się nad jakimś wyjazdem, jakimkolwiek na dłużej, moja odpowiedź jest jedna: "Czy jeśli to zrobisz/tego nie zrobisz, to będziesz szczęśliwy?" Z tym pytaniem Was zostawiam.
Komentarze
Prześlij komentarz